بی اختیاری ادرار در زنان

بی اختیاری ادرار در زنان یک مشکل شایع است که بسیاری از زنان بخصوص بعد از بارداری و زایمان آن را تجربه کرده اند.

بی اختیاری ادرار یک بیماری شایع است که میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد و زنان بیشتر از مردان به آن مبتلا می شوند. مشخصه آن نشت غیر ارادی ادرار است که می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. این وضعیت می تواند تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی زنان داشته باشد و منجر به خجالت، انزوای اجتماعی و حتی افسردگی شود.


بیشتر بخوانید : مثانه بیش فعال


انواع بی اختیاری ادراری

  • بی اختیاری استرسی شایع ترین نوع بی اختیاری ادرار در زنان است. زمانی اتفاق می‌افتد که عضلات کف لگن، که مثانه و مجرای ادرار را پشتیبانی می‌کنند، ضعیف یا آسیب ببینند. این می تواند در نتیجه زایمان، چاقی یا تغییرات هورمونی در دوران یائسگی اتفاق بیفتد. بی اختیاری استرسی با نشت ادرار در حین فعالیت هایی که فشار داخل شکمی را افزایش می دهد، مانند سرفه، عطسه، خندیدن یا ورزش مشخص می شود.
  • از سوی دیگر، بی اختیاری فوری ناشی از فعالیت بیش از حد عضله دترسور است که مسئول انقباض مثانه در هنگام ادرار است. این نوع بی اختیاری با یک میل ناگهانی و شدید برای ادرار کردن مشخص می شود که اغلب با نشت ادرار قبل از رسیدن به توالت همراه است. بی اختیاری فوری می تواند توسط عواملی مانند عفونت های دستگاه ادراری، اختلالات عصبی، یا محرک های مثانه مانند کافئین یا الکل ایجاد شود.
  • بی‌اختیاری سرریز زمانی اتفاق می‌افتد که مثانه قادر به تخلیه کامل نباشد، که منجر به ترشح مداوم یا مکرر ادرار می‌شود. این می تواند به دلیل انسداد خروجی مثانه، مانند بزرگ شدن پروستات در مردان یا افتادگی اندام لگن در زنان ایجاد شود. شرایط عصبی مانند سکته مغزی ، آسیب های نخاعی یا مولتیپل اسکلروزیس نیز می تواند بر تخلیه مثانه تأثیر بگذارد و منجر به بی اختیاری سرریز شود.
  • بی اختیاری مختلط به ترکیبی از علائم بی اختیاری استرس و بی اختیاری فوری اشاره دارد. زنان مبتلا به بی اختیاری مختلط ممکن است نشت ادرار را در حین فعالیت بدنی و همچنین اصرار مکرر برای ادرار کردن در طول روز تجربه کنند.

بی اختیاری ادرار در زنان

تشخیص و درمان بی اختیاری ادرار در زنان

تشخیص بی اختیاری ادرار در زنان معمولاً شامل یک تاریخچه پزشکی کامل، معاینه فیزیکی و آزمایش‌های مختلف برای ارزیابی عملکرد مثانه و رد کردن شرایط پزشکی زمینه‌ای است. این آزمایشات ممکن است شامل آزمایش ادرار، سونوگرافی مثانه، تست یورودینامیک و سیستوسکوپی باشد.

درمان بی اختیاری ادرار در زنان بسته به نوع و شدت بیماری می تواند متفاوت باشد. اقدامات محافظه کارانه مانند تمرینات کف لگن (کگل)، تمرین مثانه، و اصلاح شیوه زندگی، اغلب به عنوان درمان خط اول برای موارد خفیف تا متوسط بی اختیاری توصیه می شود. این رویکردها می توانند به تقویت عضلات کف لگن، بهبود کنترل مثانه و کاهش دفعات نشتی کمک کنند.

در مواردی که اقدامات محافظه کارانه بی اثر هستند، ممکن است داروهایی برای کمک به کنترل عملکرد مثانه تجویز شود. به عنوان مثال، داروهای آنتی کولینرژیک می توانند به شل شدن عضله مثانه و کاهش فوریت و تکرر ادرار در زنان مبتلا به بی اختیاری فوری کمک کنند. میرابگرون، آگونیست آدرنرژیک بتا-۳، دارویی دیگر است که می تواند ظرفیت مثانه را افزایش دهد و تعداد دفعات بی اختیاری ادراری را کاهش دهد.

در برخی موارد، مداخلات جراحی ممکن است برای درمان بی اختیاری ادرار در زنان ضروری باشد. روش هایی مانند اسلینگ میانی پیشابراه، آویزان کردن گردن مثانه، یا قرار دادن اسفنکتر ادرار مصنوعی می تواند به ارائه حمایت بیشتر از مثانه و مجرای ادرار، بهبود کنترل ادرار و کاهش نشت کمک کند.

فیزیوتراپی کف لگن

فیزیوتراپی کف لگن یک درمان رایج و موثر برای بی اختیاری ادرار در زنان است. هدف این نوع درمان تقویت عضلات کف لگن است که می تواند به بهبود کنترل مثانه کمک کند.

این نوع درمان معمولاً شامل تمریناتی برای هدف قرار دادن و تقویت عضلات کف لگن است. این تمرینات ممکن است شامل کگل، تمرین بیوفیدبک و تکنیک های دیگر برای بهبود قدرت و هماهنگی عضلات باشد.

علاوه بر این، فیزیوتراپی کف لگن ممکن است شامل تغییراتی در سبک زندگی مانند تغییرات رژیم غذایی، تمرین مثانه و استراتژی هایی برای بهبود سلامت کلی کف لگن باشد.

بی اختیاری ادرار در زنان

اشتراک گذاری

مشاوره و رزرو نوبت در واتس آپ