بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار ، همچنین به عنوان نشت مثانه شناخته می شود، یک بیماری شایع است که میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. این از دست دادن غیرارادی ادرار است که می تواند در موقعیت های مختلف از جمله سرفه، عطسه، خندیدن یا ورزش رخ دهد.

بی اختیاری ادرار می تواند به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد تأثیر بگذارد و باعث اضطراب اجتماعی، خجالت و محدودیت در فعالیت های روزانه شود.

چهار نوع اصلی بی اختیاری ادرار وجود دارد:

بی اختیاری استرسی: این نوع بی اختیاری زمانی رخ می دهد که ادرار به دلیل افزایش فشار روی مثانه نشت می کند، مانند هنگام سرفه، عطسه، خندیدن یا ورزش. این شایع ترین نوع بی اختیاری ادرار در زنان به ویژه پس از زایمان یا یائسگی است.

بی اختیاری فوری (بی اختیاری ادرار فوری): این نوع بی اختیاری با یک میل شدید و ناگهانی برای ادرار مشخص می شود که کنترل آن دشوار است. نشت معمولاً مدت کوتاهی پس از ایجاد نیاز رخ می دهد. در مردان و زنان بالای ۶۵ سال شایع تر است.

بی اختیاری سرریز: این نوع بی اختیاری زمانی رخ می دهد که مثانه قادر به تخلیه کامل نباشد و در نتیجه مقدار کمی ادرار مکرراً نشت می کند. اغلب به دلیل انسداد در مثانه یا مجرای ادرار، مانند بزرگ شدن پروستات در مردان ایجاد می شود.

بی اختیاری کامل: این نوع بی اختیاری شدیدترین شکل است که در آن مثانه تمام کنترل خود را بر ذخیره و تخلیه ادرار از دست می دهد. ادرار به طور مداوم یا در مقادیر زیاد نشت می کند. این می تواند ناشی از عوامل مختلفی از جمله شرایط عصبی، سنگ مثانه یا ضعف شدید عضلات کف لگن باشد.

فیزیوتراپی کف لگن یکی از موثرترین روش ها در مدیریت بی اختیاری ادرار است که در کلینیک فیزیوتراپی جاوید – بهترین فیزیوتراپی در خیابان آزادی – ارائه می شود.

علل بی اختیاری ادرار

علت خاص بی اختیاری بسته به نوع آن می تواند متفاوت باشد. با این حال، برخی از عوامل رایجی که می توانند در بی اختیاری نقش داشته باشند عبارتند از:

  • ضعیف شدن عضلات کف لگن: عضلات کف لگن از مثانه و مجرای ادرار حمایت می کنند و به جلوگیری از نشت ادرار کمک می کنند. ضعیف شدن این عضلات می تواند به دلیل زایمان، یائسگی، چاقی یا عوامل دیگر رخ دهد.
  • مثانه بیش فعال: این وضعیت شامل افزایش انقباضات مثانه است که منجر به میل ناگهانی و شدید برای ادرار می شود، حتی زمانی که مثانه پر نیست.
  • انسداد مثانه: انسداد در مثانه یا مجرای ادرار می تواند از تخلیه مناسب مثانه جلوگیری کند و منجر به بی اختیاری سرریز شود.
  • اختلالات عصبی: شرایطی که بر اعصاب کنترل کننده مثانه تأثیر می گذارد، مانند مولتیپل اسکلروزیس یا آسیب های نخاعی، می تواند عملکرد مثانه را مختل کرده و باعث بی اختیاری شود.
  • عفونت های دستگاه ادراری (UTIs): عفونت ادراری می تواند مثانه و مجرای ادرار را تحریک کند و باعث بی اختیاری موقت شود.

گزینه های درمانی برای بی اختیاری ادرار

روش درمان بی اختیاری ادرار به نوع و شدت بیماری بستگی دارد. گزینه های درمانی مختلفی در دسترس است، از جمله تغییر سبک زندگی، داروها، تمرینات کف لگن و دستگاه های پزشکی. در برخی موارد ممکن است جراحی در نظر گرفته شود.

اصلاحات سبک زندگی که می تواند به مدیریت بی اختیاری کمک کند عبارتند از:

کاهش وزن: کاهش وزن حتی اندکی می تواند فشار کمتری به مثانه وارد کند و دوره های نشت را کاهش دهد.

ورزش منظم: انجام فعالیت بدنی منظم می تواند عضلات کف لگن را تقویت کرده و کنترل مثانه را بهبود بخشد.

مصرف مایعات کافی: حفظ مصرف مایعات کافی به جلوگیری از عفونت مثانه و تولید بیش از حد ادرار کمک می کند.

محدود کردن کافئین و الکل: کافئین و الکل می توانند مثانه را تحریک کرده و علائم بی اختیاری را بدتر کنند.

داروها: داروهای متعددی وجود دارد که می توانند به مدیریت بی اختیاری ادرار کمک کنند، از جمله آنتی کولینرژیک ها، آگونیست های بتا-۳ و آنتی موسکارینی ها. این داروها با شل کردن عضلات مثانه یا کاهش حساسیت به انقباضات مثانه عمل می کنند.

تمرینات کف لگن: تمرین عضلات کف لگن (تمرینات کگل) روشی غیرتهاجمی و موثر برای تقویت عضلات حمایت کننده مثانه و مجرای ادرار است. تمرین منظم می تواند کنترل مثانه را بهبود بخشد و دوره های بی اختیاری را کاهش دهد.

دستگاه‌های پزشکی: برای مدیریت بی‌اختیاری ادرار می‌توان از دستگاه‌های پزشکی مختلفی مانند دستگاه‌های آموزشی مثانه، پدها یا کاتترهای بی‌اختیاری ادرار استفاده کرد.

جراحی: در موارد شدید بی اختیاری که به درمان های دیگر پاسخ نمی دهند، ممکن است جراحی در نظر گرفته شود. گزینه های جراحی شامل روش هایی برای سفت کردن عضلات کف لگن، ترمیم آسیب مثانه، یا کاشت اسفنکترهای مصنوعی ادراری است.

فیزیوتراپی کف لگن

بی اختیاری ادرار

فیزیوتراپی کف لگن یک درمان ایمن و موثر برای بی اختیاری ادرار است. این یک نوع فیزیوتراپی است که بر تقویت عضلات کف لگن تمرکز دارد. این ماهیچه ها از مثانه، مجرای ادرار و واژن حمایت می کنند. هنگامی که عضلات کف لگن ضعیف هستند، ممکن است ادرار نشت کند. فیزیوتراپی کف لگن می تواند به تقویت این عضلات و بهبود کنترل مثانه کمک کند.

فیزیوتراپی کف لگن معمولا توسط فیزیوتراپیست متخصص در این زمینه انجام می شود. فیزیوتراپیست قدرت و تون عضلات کف لگن را ارزیابی می کند و یک برنامه درمانی متناسب با نیازهای فرد ایجاد می کند. درمان معمولاً شامل یک سری تمرینات است که برای تقویت عضلات کف لگن طراحی شده است. این تمرینات را می توان در خانه یا در کلینیک انجام داد.

علاوه بر ورزش، فیزیوتراپی کف لگن ممکن است شامل درمان های دیگری مانند بیوفیدبک یا تحریک الکتریکی نیز باشد. بیوفیدبک شامل استفاده از حسگرها برای اندازه گیری فعالیت عضلات کف لگن است. سپس این اطلاعات به صورت بلادرنگ به بیمار بازخورد داده می شود، بنابراین آنها می توانند نحوه انقباض و شل کردن عضلات خود را به درستی یاد بگیرند. تحریک الکتریکی شامل استفاده از الکترودها برای ارسال پالس های الکتریسیته به عضلات کف لگن است. این می تواند به تقویت عضلات و بهبود کنترل مثانه کمک کند.

فیزیوتراپی کف لگن یک درمان ایمن و موثر برای بی اختیاری ادرار است. برای افرادی که به دلیل ضعف یا آسیب به عضلات کف لگن قادر به کنترل مثانه خود نیستند، گزینه خوبی است. فیزیوتراپی کف لگن می تواند به بهبود کنترل مثانه و کیفیت زندگی کمک کند.

در اینجا برخی از مزایای فیزیوتراپی کف لگن برای بی اختیاری ادرار آورده شده است:

  • این یک درمان ایمن و موثر است.
  • می توان آن را در خانه یا در کلینیک انجام داد.
  • این یک درمان غیر تهاجمی است.
  • می تواند به بهبود کنترل مثانه و کیفیت زندگی کمک کند.
بی اختیاری ادرار

اشتراک گذاری

مشاوره و رزرو نوبت در واتس آپ