افتادگی رحم

افتادگی رحم زمانی اتفاق می‌افتد که عضلات کف لگن ضعیف یا کشیده می‌شوند و باعث می‌شود رحم از موقعیت طبیعی خود پایین بیاید. این نزول می تواند رحم را به سمت واژن سوق دهد و حتی گاهی باعث بیرون زدگی آن از دهانه واژن می شود.

رحم، اندام عضلانی گلابی شکل، نقش حیاتی در دستگاه تناسلی زنان دارد. در دوران بارداری کودک در حال رشد را در خود جای داده و تغذیه می کند. پشتیبان رحم گروهی از ماهیچه ها و بافت های همبند به نام کف لگن است. این ماهیچه ها مانند یک بانوج عمل می کنند و رحم و سایر اندام های لگنی (مثانه، رکتوم) را در موقعیت مناسب خود نگه می دارند.

فیزیوتراپی کف لگن یکی از روشهای موثر در درمان پرولاپس رحم است که در کلینیک فیزیوتراپی جاوید در شادمان ارائه می شود.

علائم افتادگی رحم

در حالی که برخی از زنان هیچ علامتی را تجربه نمی کنند، پرولاپس رحم می تواند باعث طیفی از ناراحتی ها شود، از جمله:

  • احساس سنگینی یا فشار در لگن
  • درد پایین کمر
  • مشکل در ادرار کردن یا تخلیه ناقص مثانه
  • تکرر ادرار
  • مشکل در شروع یا توقف ادرار
  • بی اختیاری ادرار (نشت)
  • مشکل در دفع مدفوع
  • درد هنگام مقاربت
  • برآمدگی یا احساس بیرون آمدن چیزی از واژن

شدت علائم بستگی به درجه پرولاپس دارد. مراحل اولیه ممکن است کمترین ناراحتی را داشته باشند، در حالی که مراحل بعدی می تواند به طور قابل توجهی بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد.

علل و عوامل خطر

عوامل متعددی می توانند در ضعیف شدن کف لگن نقش داشته باشند که منجر به افتادگی رحم می شود. برخی از شایع ترین علل عبارتند از:

زایمان: زایمان واژینال، به ویژه با نوزادان بزرگ یا چند قلو، می تواند عضلات کف لگن را کشیده و ضعیف کند.

سن: با افزایش سن زنان، تولید طبیعی استروژن کاهش می یابد. استروژن به حفظ قدرت و قابلیت ارتجاعی عضلات کف لگن کمک می کند. با کاهش سطح استروژن، ماهیچه ها می توانند ضعیف شوند.

زور زدن مزمن: فعالیت هایی که شامل زور زدن هستند، مانند یبوست مزمن، بلند کردن اجسام سنگین با تکنیک نامناسب، یا سرفه می توانند فشار بیشتری بر کف لگن وارد کرده و خطر افتادگی را افزایش دهند.

چاقی: اضافه وزن به عضلات کف لگن فشار بیشتری وارد می کند.

ژنتیک: برخی از زنان ممکن است از نظر ژنتیکی مستعد ضعیف‌تر شدن عضلات کف لگن باشند.

گزینه های درمانی برای افتادگی رحم

خوشبختانه، بسته به شدت بیماری و ترجیحات شما، چندین گزینه درمانی برای پرولاپس رحم وجود دارد. خبر خوب این است که در بسیاری از موارد جراحی لازم نیست.

فیزیوتراپی:

فیزیوتراپی، به ویژه تمرین عضلات کف لگن (PFMT)، نقش مهمی در مدیریت افتادگی رحم دارد. یک فیزیوتراپیست سلامت لگن، که به طور ویژه در درمان اختلال عملکرد کف لگن آموزش دیده است، می تواند شما را از طریق یک برنامه شخصی راهنمایی کند تا:

تقویت عضلات کف لگن: تمرینات PFMT به تقویت و سفت شدن عضلات حمایت کننده رحم کمک می کند. این تمرینات شامل انقباض و شل کردن عضلات کف لگن به روشی خاص است. فیزیوتراپیست تکنیک مناسب را به شما آموزش می دهد و به تدریج با افزایش قدرت، شدت تمرینات را افزایش می دهد.

بهبود هماهنگی: فیزیوتراپی می تواند به بهبود هماهنگی بین عضلات شکم، دیافراگم و عضلات کف لگن کمک کند. این هماهنگی برای حمایت مناسب از اندام های لگن ضروری است.

اصلاح سبک زندگی: فیزیوتراپیست می تواند به شما در مورد تغییرات سبک زندگی که می تواند به مدیریت علائم شما و جلوگیری از ضعیف شدن بیشتر کف لگن کمک کند، توصیه کند. این ممکن است شامل مدیریت وزن، تکنیک های مناسب بلند کردن بدن، رسیدگی به مسائل مربوط به یبوست و اصلاح برخی فعالیت ها باشد.

فواید فیزیوتراپی برای افتادگی رحم:

غیر تهاجمی: بر خلاف جراحی، فیزیوتراپی یک گزینه درمانی غیر تهاجمی است. برای اکثر زنان بی خطر و موثر است.

بهبود علائم: PFMT می تواند به طور قابل توجهی علائم مرتبط با افتادگی مانند فشار لگن، بی اختیاری ادرار و درد در هنگام مقاربت را بهبود بخشد.

فواید طولانی مدت: با تقویت عضلات کف لگن، فیزیوتراپی می تواند به جلوگیری از پیشرفت بیشتر پرولاپس و بهبود سلامت کلی لگن کمک کند.

خود مدیریتی: هنگامی که تکنیک های مناسب را یاد گرفتید، می توانید تمرینات PFMT را در خانه ادامه دهید و به شما امکان کنترل وضعیت خود را می دهد.

سایر گزینه های درمانی

پساری ها: پساری ها ابزارهای سیلیکونی یا پلاستیکی هستند که برای حمایت از رحم و کاهش فشار لگن در واژن قرار می گیرند.

جراحی: در موارد شدید که سایر درمان ها موثر نیستند، ممکن است جراحی برای تغییر موقعیت رحم یا سفت کردن عضلات کف لگن توصیه شود.

افتادگی رحم

اشتراک گذاری

مشاوره و رزرو نوبت در واتس آپ