فتق دیسک کمر

فتق دیسک کمر یک بیماری شایع است که با بیرون زدگی هسته داخلی نرم دیسک ستون فقرات از طریق لایه بیرونی سخت آن مشخص می شود.

این فتق معمولا در ستون فقرات کمری، ناحیه تحتانی پشت رخ می دهد. درک علائم، علل و روش های درمانی آن برای مدیریت موثر بسیار مهم است.

علائم فتق دیسک کمر

  • کمردرد: درد در ناحیه کمر یکی از علائم بارز فتق دیسک کمر است. درد ممکن است موضعی باشد یا به باسن، ران یا ساق پا منتشر شود. اغلب با حرکت، سرفه یا عطسه بدتر می شود.
  • درد ساق پا (سیاتیک): فتق دیسک می تواند اعصاب نخاعی را تحت فشار قرار دهد و باعث درد، بی حسی، گزگز یا ضعف شود که به پایین باسن و به یک یا هر دو پا منتهی می شود. این وضعیت به عنوان سیاتیک شناخته می شود و می تواند از نظر شدت متفاوت باشد.
  • ضعف عضلانی: فشرده شدن اعصاب می تواند منجر به ضعف در عضلات پا یا پای آسیب دیده شود. این ضعف ممکن است در راه رفتن، ایستادن یا انجام فعالیت های روزانه اختلال ایجاد کند.
  • بی حسی یا سوزن سوزن شدن: افراد مبتلا به فتق دیسک کمر ممکن است احساس بی حسی یا گزگز در قسمت تحتانی کمر، باسن، ران ها یا پاها را تجربه کنند. این احساسات اغلب مسیر عصب آسیب دیده را دنبال می کنند.
  • تغییرات در عملکرد روده یا مثانه: در موارد شدید، فتق دیسک کمر می‌تواند اعصابی را که عملکرد روده و مثانه را کنترل می‌کنند تحت فشار قرار دهد و منجر به علائمی مانند احتباس ادرار یا بی‌اختیاری ادرار یا مشکل در اجابت مزاج شود.

علل و عوامل خطر

تغییرات دژنراتیو: ساییدگی و پارگی ناشی از افزایش سن روی دیسک‌های ستون فقرات می‌تواند منجر به فرسودگی دیسک شود و آن‌ ها را بیشتر مستعد فتق می‌کند. با گذشت زمان، دیسک ها هیدراتاسیون و قابلیت ارتجاعی خود را از دست می دهند و خطر فتق را افزایش می دهند.

تروما: ضربه حاد مانند زمین خوردن یا بلند کردن نادرست یک جسم سنگین می تواند باعث فشار ناگهانی روی دیسک های ستون فقرات شود و منجر به فتق شود. آسیب های تروماتیک همچنین ممکن است منجر به پارگی در لایه بیرونی دیسک شود که فتق را تسهیل می کند.

فشار مکرر: حرکات یا فعالیت های مکرر که شامل خم شدن، بلند کردن یا چرخاندن ستون فقرات می شود، می تواند فشار زیادی بر دیسک وارد کند و احتمال فتق را افزایش دهد. مشاغل یا فعالیت هایی که نیاز به بلند کردن یا خم شدن مکرر دارند از عوامل خطر رایج هستند.

ژنتیک: برخی از افراد ممکن است به دلیل ویژگی های ارثی که بر ساختار و یکپارچگی دیسک های ستون فقرات تأثیر می گذارد، استعداد ژنتیکی برای فتق دیسک داشته باشند. سابقه خانوادگی فتق دیسک یا شرایط ستون فقرات مرتبط ممکن است خطر را افزایش دهد.

چاقی: وزن بیش از حد بدن باعث افزایش فشار بر روی ستون فقرات و دیسک های ستون فقرات می شود و به انحطاط و فتق دیسک کمک می کند. چاقی یک عامل خطر شناخته شده برای ایجاد فتق دیسک کمر است.

روش های درمان فتق دیسک کمر

استراحت و اصلاح فعالیت: در موارد خفیف فتق دیسک کمر، استراحت موقت و اجتناب از فعالیت‌هایی که علائم را تشدید می‌کنند ممکن است به کاهش درد و بهبود دیسک کمک کند. تمرینات کششی ملایم و حفظ وضعیت بدنی خوب نیز می تواند مفید باشد.

مدیریت درد: داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن، ممکن است برای کاهش درد و التهاب مرتبط با فتق دیسک استفاده شوند. در برخی موارد، شل کننده های عضلانی یا داروهای ضد درد ممکن است برای تسکین علائم تجویز شوند.

فیزیوتراپی: تمرینات هدفمند و فیزیوتراپی می تواند به تقویت عضلات حمایت کننده از ستون فقرات، بهبود انعطاف پذیری و کاهش فشار روی دیسک ها و اعصاب آسیب دیده کمک کند. فیزیوتراپیست ها همچنین می توانند مکانیک مناسب بدن را برای جلوگیری از آسیب بیشتر آموزش دهند.

تزریق استروئید اپیدورال: تزریق کورتیکواستروئیدها به فضای اپیدورال اطراف ریشه های عصبی آسیب دیده می تواند به کاهش التهاب و کاهش درد مرتبط با فتق دیسک کمک کند. این تزریق ها اغلب همراه با سایر درمان های محافظه کارانه استفاده می شوند.

مداخله جراحی: اگر درمان‌های محافظه‌کارانه نتوانند تسکین کافی را ارائه دهند یا اگر علائمی از اختلال عصبی مانند ضعف پیشرونده یا از دست دادن کنترل روده یا مثانه وجود داشته باشد، ممکن است جراحی در نظر گرفته شود. روش های جراحی رایج برای فتق دیسک کمر شامل دیسککتومی، لامینکتومی و فیوژن ستون فقرات است.

فتق دیسک کمر

اشتراک گذاری

مشاوره و رزرو نوبت در واتس آپ